دانشگاه ارومیه مطالعات میان رشته‌ای زبان و ادبیات فارسی 3060-7515 1 4 2025 02 19 A comparative analysis of the scene structure in Hoshang Golshiri's novel Shazde Ehtjab based on Leonard Bishop's theory. واکاوی تطبیقی ساختار صحنه در رمان شازده احتجاب هوشنگ‌گلشیری براساس نظریۀ لئونارد بیشاپ 83 92 121761 10.30466/jispll.2025.55767.1022 FA علی کشاورز قدیمی دکتری زبان و ادبیات فارسی، نهاد کتابخانه های عمومی کشور، اداره کل کتابخانه های عمومی استان قزوین، قزوین، ایران. 0009-0003-9072-1003 حسین آریان دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران. Journal Article 2024 12 03 The scene of the story is the place where the action of the story is located, it is the field on which the people of the story play their roles. In order to be able to convey the environment of the story to the reader and not lose his interest, the author must have used methods called scene structure. The importance of the location of the story depends on the type of story. Hoshang Golshiri has used various methods in the scene structure in the novel Shazdeh Ehtjab, which include: double preparation, starting from the middle of the scene, artificial use of storytelling techniques, repeated use of scenes that have two characters, moving the future scene to the present, creating The balance between the incident and the experience of the character is the division of single-incident scenes. The purpose of this research is the comparative analysis of the scene structure or the extraction of staging techniques in the novel "Shazdeh Ehtjab" by Houshang Golshiri based on Leonard Bishop's theory. The research method is descriptive-analytical and in a library style. The findings of the research show that a significant number of components of this theory are present in Houshang Golshiri's novel Prince of Ehtjab, the most frequent of which is the presentation of the past and the future in a dramatic way, frequent use of scenes that have two characters, and maintaining the continuity of long scenes. زمینه‌ای که شخصیت‌های داستان در آن نقش خود را به صورت پررنگ نشان می‌دهند در اصل صحنۀ است. <br /><br />صحنۀ داستان، محلی است که آکسیون داستان در آن واقع شده است، زمینه‌ای است که اشخاص داستان نقش خود را بر آن بازی می‌کنند. نویسنده برای این‌که بتواند هم محیط داستان را به خواننده منتقل کند و هم رغبتش را زایل نکند ناچار باید از روش‌هایی بهره گرفته باشد که ساختار صحنه نامیده می‌شود. میزان اهمیت محل وقوع داستان بستگی به نوع داستان دارد. هوشنگ گلشیری در رمان شازده احتجاب از روش‌هاای گوناگونی در ساختار صحنه استفاده کرده است که عبارتند از : آماده‌سازی دوگانه، شروع کردن از وسط صحنه، استفاده تصنعی از فنون داستان‌نویسی، استفاده مکرر از صحنه‌هایی که دوشخصیت دارند، انتقال صحنۀ آینده به زمان حال، ایجاد تعادل بین حادثه و تجربۀ شخصیت، تقسیم صحنه‌های تک حادثه‌ای است. هدف این پژوهش واکاوی تطبیقی ساختار صحنه یا استخراج تکنیک‌های صحنه‌پردازی در رمان شازده احتجاب هوشنگ گلشیری بر اساس نظریۀ لئونارد بیشاپ است. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی و به شیوۀ کتابخانه‌ای است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد شمار قابل توجهی از مولفه‌های این نظریه در رمان شازده احتجاب هوشنگ گلشیری حضور دارند که پربسامدترین آن ارائه گذشته و آینده به شکلی نمایشی، استفاده مکرر از صحنه‌هایی که دوشخصیت دارند و حفظ تداوم صحنه‌های طولانی است. https://jispll.urmia.ac.ir/article_121761_9bff14d31f84d5cdbab14c0896dcb3bf.pdf